Category Archives: Press

Carte Blanche – artfactories.net (Μαϊος 2010)

13479_1

 

Carte Blanche is a festival of interactive art and boozecooperativa as its host becomes an Open ART LAB and the artists create. Not in their labs, not in their seclusion, but dynamically, interactively alongside with the public.

There have been 5 previous carte blanche projects so far. Carte Blanche I March 2004, Carte Blanche II June 2004, Carte Blanche III January 2005 Carte Blanche IV “La decision absolue” March 2005, Carte Blanche V “Le chiens vagabonds ” 2006.

Carte blanche was firstly organized on March 2004 where a crazy idea escaped the head and entered the realm of reality. A group of artists decided to take art a step further. Live art, for 45 days, Boozecooperativa became an Open ART LAB for the first time for the painters to create, interactively alongside with the public. The second project was Carte Blanche II on June 2004, and this time 15 artists enter the void. In the three story 1847 building there is art in the making everywhere. The public and artists all mixed up. Creation overwhelms boozecooperativa again. The third carte blanche, Carte Blanche III on January 2005, was still untitled but 18 artists decide to experiment Greek, French, Slovenian. Digital prints, installations, paintings. The idea is evolving ready to take the next step.

From this moment on the projects have titles and themes. So the fourth one, Carte Blanche IV was entitled “La decision absolue” on March 2005 and Carte Blanche acquires a form, an identity for the first time.
“Decision Absolue”: an artificial woman Markella who has gone through gender transition, poses, interacts, performs. 35 painters, photographers, video artists and comic artists work live for 45 days. They present their view on the painful procedure of the terminal decision of gender transition. Their focal point, Markella , who has experienced the long , full of agony path of changing identity; an absolute transformation of no return. Alongside with conversations in the presence of scientists (Gewrgios Veltsos, Pagwna Papagewrgaki and psychiatrists), for the subject analysis through the concepts of philosophy, medicine and psychology while the surgical operation is being projected. After their completion the projects are exhibited in the Carte Blanche IV exhibition.

The previous one, Carte Blanche V was entitled “ Le chien vagabond ” on February 2006 and lasted from 20 February to 13 April. It was a visual consecration to the stray dogs and the wandering thought.46 artists gathered from all over the world from the realms of:

- photography,

- painting,

- sculpture,

- video art,

- performances,

- installations.

At boozecooperativa art crawled on the walls, watered the floors, dove in the sewers even. This time Carte Blanche had its own mascot created, the little dog, which gets printed on cups and t-shirts. Carte Blanche has become an international event of free public art. The two stages were: 20 February-20 March “The creation of the crafts for all to see” The crafts are created at Booze which for 30 days is used like an open laboratory with direct participation and intervention of the public. Everyday from 7 p.m. to 3 a.m. and 20 March – 13 April “The exhibition” After their completion the projects are presented in an exhibition for 23 days.

Νίκος Λούβρος: ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ (LIFO 15.10.2008)

 

273860_ahtenian130

Ιδιοκτήτης του Booze Co-operativa. Μεγάλωσε στο Παλιό Φάληρο, ζει στα Εξάρχεια. Είναι ο Μπουκόφσκι της αθηναϊκής νύχτας.

 Όσο και να ακούγεται απίστευτο δεν έχω κάνει ποτέ ναρκωτικά. Μόνο τα νόμιμα: γυναίκες, τσιγάρα και αλκοόλ.

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, αλλά έζησα μόνο πέντε μέρες εκεί. Ο πατέρας μου ήταν εφοριακός και ήμασταν εκεί λόγω μετάθεσής του. Η συνοικία που μεγάλωσα ήταν το Παλιό Φάληρο. Μπήκα στο γυμνάσιο όταν ξεκίνησε η δικτατορία και έφυγα όταν σχεδόν τέλειωνε. Ο πατέρας μου ήταν κατά της χούντας. Ήταν ο μοναδικός εφοριακός που παραιτήθηκε επί δικτατορίας. Τρομάξαμε στο σπίτι να τον πείσουμε να μην το κάνει, αλλά αυτός τελικά παραιτήθηκε. Και μετά πέθανε το ’71, όταν ήμουν περίπου δεκαπέντε χρόνων.

Ήμουν πολύ καλός μαθητής και είχα τεράστιο ψώνιο με τη γεωμετρία. Ό,τι αταξίες έκανα, τις έκανα χωρίς να με παίρνουν χαμπάρι. Ήμουν υπεράνω πάσης υποψίας. Τώρα που το σκέφτομαι, ήμουνα σκουλήκι.

Το όνειρό μου ήταν να ασχοληθώ με τη ζωγραφική. Ήμουν πολύ καλός στο σκίτσο, ακόμα είμαι. Πήγαινα για την Καλών Τεχνών, αλλά είχα τη μάνα μου που μου έλεγε «άμα γίνεις ζωγράφος θα γίνεις αδελφή». Δεν μ’ άφηνε. Επίσης μου άρεσαν οι εφευρέσεις, οι πατέντες δηλαδή. Πώς να κάνεις πράγματα να δουλεύουν. Τελικά μπήκα στο Πολυτεχνείο και τελείωσα πολιτικός μηχανικός.

Μετά πήγα στο Ναυτικό και κάθισα εκεί σαν βλάκας για 28 μήνες. Το Μάιο του ‘80 τελειώνω τη θητεία μου και κατεβαίνω στον Άγιο Νικόλαο, στην Κρήτη, και έτσι, χωρίς κανένα λόγο, κόλλησα εκεί για δύο χρόνια κάνοντας εμπόριo αντικών. Τρέχα γύρευε. Παρέα με ένα φίλο μου που έκανε αυτήν τη δουλειά γυρίσαμε όλη την Τουρκία με το αυτοκίνητο και φτάσαμε μέχρι το Αφγανιστάν και στην Περσία. Είχαμε πολύ μεγάλη επιτυχία, αλλά επειδή δεν πρόσεχα στο εμπόριο, τα έχασα όλα. Και μετά φτου κι απ’ την αρχή.

Από το ‘82 έως το ‘87 δεν έκανα τίποτα, στην κυριολεξία. Έπαιρνα κάποιους τόκους από τις καταθέσεις του πατέρα μου στην τράπεζα και την έβγαζα έτσι. Άλλωστε δεν είχα και έξοδα. Μόνο τα τσιγάρα μου. Είχα πλούσιους φίλους και ήμουν μια χαρά. Το γεγονός ότι είχα μια σχετική οικονομική άνεση με έχει στιγματίσει έως σήμερα. Δεν έχω ποτέ το άγχος να κυνηγήσω τα χρήματα. Όταν έχεις ζήσει στερημένα παιδικά χρόνια σου βγαίνει μετά, γίνεσαι τσιγκούνης, φιλοχρήματος. Αυτό δεν το έχω και μου έχει στοιχίσει αρκετές φορές, διότι δεν έχω υπάρξει ποτέ άνθρωπος της αποταμίευσης. Τα ξοδεύω όλα.

Το ‘85 γνώρισα τη σημερινή μου συνέταιρο, τη Λία Σταμοπούλου, που είναι ζωγράφος. Η Λία είχε αυτό το ακίνητο στην οδό Κολοκοτρώνη, κληρονομιά από τον πατέρα της, και ήταν χωρισμένο σε πολλά μικρά μαγαζάκια. Σίγα σιγά λοιπόν διώχναμε τους μικροεμπόρους που υπήρχαν και γκρεμίζαμε τα ντουβάρια, μέχρι που έφυγε κι ο τελευταίος. Το είδαμε λοιπόν έτσι άδειο και είπαμε, δεν το κάνουμε μπαρ!

Στην αρχή με είχαν περάσει για τρελό γιατί δεν υπήρχε τίποτα στο κέντρο, κανένα μαγαζί. Τα δύο πρώτα χρόνια δεν είχαμε βάλει καν πινακίδα απ’ έξω. Άρεσε πολύ στον κόσμο όμως, γέμιζε με μαυροφορεμένους κάθε βράδυ. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο κι έτσι έγινε ένα «μπαμ» στην αθηναϊκή νύχτα!

Συνέβαιναν τρελά πράγματα στο μαγαζί κάθε βράδυ. Θυμάμαι το ’89, εκεί που κλείναμε το μαγαζί, περασμένες τέσσερις, μπαίνουν πέντε κοπέλες, χορεύτριες. Τους λέω κλείσαμε και μου απαντούν δεν θα κλείσεις. Γιατί δεν θα κλείσω; λέω εγώ και μου λένε θα δεις και αρχίζουν και γδύνονται. Λέω έχετε δίκιο δεν θα κλείσουμε. Δεν έκανα τίποτα μαζί τους, αλλά έκαναν αυτές. 

Οι σχέσεις μου όλες ήταν με bisexual γυναίκες. Γενικά μου αρέσει το άλλο φύλο, δεν το κρύβω. Κι εγώ αρέσω στις γυναίκες και εφόσον και μένα μου αρέσουν, δεν υπάρχει γκρίνια. Στο Booze γνώρισα τις δύο μαμάδες των παιδιών μου. Έχω τρία παιδιά, τρεις γιούς και μία σκύλα, τη Ζουζούκα.

Το ‘91 είχα πάρει τον Rock FM. Ήταν τότε που είχαν πλακωθεί στο ΚΚΕ και χωρίστηκαν στα δύο και μπήκα εγώ στη μέση και τον πήρα. Μετά έρχονταν εδώ από το ΚΚΕ και μου κλαιγόντουσαν τι δουλειά έχεις εσύ με το σταθμό μας και τέτοια. Τώρα τον έχει πάρει ο Μπερλουσκόνι.

Μετά, το ‘96 φτιάξαμε το ξενοδοχείο δίπλα από το Booze, το Hotel Carolina, και καλέσαμε 30 καλλιτέχνες από την Καλών Τεχνών να φιλοτεχνήσουν από ένα δωμάτιο. Αυτό το παρουσίασε πέρσι ο Καππάτος ως δική του ιδέα.

Μετά είχα ένα ντράβαλο με την εφορία με δικαστήρια και τέτοια. Αναγκάστηκα και έκλεισα για δύο χρόνια. Το Booze ξανάνοιξε το 2001. Το 2002 δημιουργήθηκε το Gazon Rouge και το καλοκαίρι του 2004 ξεκίνησε το Co-operativa, έτσι όπως είναι σήμερα. Μονίμως με εκθέσεις. Μας επέλεξαν από το γαλλικό οργανισμό ArtFactories. Έχουν μια επιτροπή που επιλέγει ένα δύο χώρους από κάθε χώρα. Την Ελλάδα την εκπροσωπούμε εμείς. Το επόμενό μου πρότζεκτ είναι να φέρω καλλιτέχνες από τον απόδημο ελληνισμό. Έχω πάρει έγκριση από το υπουργείο Πολιτισμού και θα πραγματοποιηθεί υπό την αιγίδα του. Από το Booze έχουν περάσει όλοι. Από ακαδημαϊκούς έως πολιτικούς. Ο Βέλτσος, που τον ξέρω 25 χρόνια τώρα, μου έχει φέρει στο μαγαζί όλο τον κόσμο. Ένα βράδυ μου έφερε το Γάλλο φιλόσοφο Jacques Derrida. Κουρούμπελο έγινε, έφυγε στα τέσσερα. Είχαν έρθει κι ο Γιώργος Χειμωνάς με τη Λούλα Αναγνωστάκη. Με το μαύρο γυαλί η Λούλα, πώς δεν σκοτώθηκε εδώ στις σκάλες! Ο Βέλτσος κάνει και το μάθημά του στον χώρο του Booze. Μου φέρνει τους φοιτητές του τμήματος Επικοινωνίας του Παντείου. Τις προάλλες έσκασε και ο Αλογοσκούφης που έκανε το ραντεβού του με ένα δημοσιογράφο.

Η νύχτα είναι πιο καθαρή από την ημέρα. Λέει αλήθειες. Ίσως γιατί ο άλλος είναι μεθυσμένος και σου ανοίγεται πιο εύκολα τη μέρα θα τον δεις πιο κλειστό. Ε, και οι γυναίκες έχουν καλύτερη συμπεριφορά το βράδυ, χαλαρώνουν οι αντιστάσεις.

Στο Booze παίζαμε πάντα πολύ καλή μουσική. Όταν είχα τα τραβήγματα με την εφορία, μου έκλεψαν γύρω στους 2.000 δίσκους. Ήταν κομμάτια που τα διάλεγα ένα ένα και τώρα πια δεν υπάρχουν. Κλάπηκαν όλα μαζί με μηχανήματα ένα βράδυ.

Μένω στα Εξάρχεια εδώ και 20 χρόνια σε ένα νεοκλασικό. Κυκλοφορώ με βέσπα στη πόλη και σε δύο λεπτά είμαι παντού. Το αυτοκίνητο ζήτημα να το χρησιμοποιώ μια φορά το χρόνο.

Όταν είμαι σπίτι δεν βλέπω την ώρα να φύγω και να έρθω εδώ. Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τα περνάω εδώ, στο μαγαζί. Πάντα φεύγω τελευταίος. Κοιμάμαι ελάχιστα, 2-3 ώρες την ημέρα μου αρκούν και καπνίζω πολύ, 5-6 πακέτα την ημέρα. Έχω ήδη καταστρώσει σχέδιο για την εποχή της απαγόρευσης του τσιγάρου που έρχεται. Στο μαγαζί μου θα υπάρχουν μόνο καπνιστές. Διάβαζα τελευταία μια καινούργια έρευνα που έδειξε ότι το κάπνισμα σκοτώνει τα μικρόβια. Απελευθερώνεται λέει μια ουσία, η οποία σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα. Τρελό έτσι;

Νιώθω ότι συνδέομαι με τους Γάλλους, μάλλον λόγω ονόματος. Μια φορά που είχα πάει στο Παρίσι πήγα στο άλλο μου μαγαζί, το Λούβρο, αλλά ήταν κλειστό. Έδειχνα το διαβατήριό μου στους αστυνομικούς και αυτοί γελάγανε.

Πηγή: www.lifo.gr